Po wybuchu I wojny światowej 24 sierpnia 1914 roku członkiem Powiatowego Komitetu Narodowego był również ksiądz Aleksander Siemieński. Poczta w Szynwałdzie przed wkroczeniem wojsk Rosyjskich została ewakuowana, wojsko zajęło szkołę którą zamieniło na stajnię dla koni a w domach kwaterowali żołnierze. Od listopada 1914 do maja 1915 roku tutejsze okolice były okupowane przez wojsko rosyjskie. Rosjanie aresztowali księdza Siemieńskiego, przyczyną było informowanie ludzi o prawie wojennym które mówiło o zabezpieczeniu własności prywatnej obywateli. Po ofensywie w maju 1915 roku wojska rosyjskie wycofały się daleko na wschód i powróciły wojska Austriackie powołując do wojska kolejne roczniki rezerwistów. Dużo mężczyzn zostało zmobilizowanych do wojska i walczyli za monarchię austro – węgierską między innymi na froncie Włoskim i Serbskim. Stosunkowo nie duża grupa żołnierzy walczyła w Legionach Polskich, duża część nigdy nie wróciła do swoich rodzinnych stron. Na terenie Szynwałdu nie było bezpośrednich działań frontowych co nie spowodowało żadnych strat. Na skutek zagrożenia ze strony Bolszewickiej Rosji 17 czerwca 1920 roku ogłoszono w całym kraju mobilizację byłych podoficerów i szeregowców. W Szynwałdzie za ojczyznę w latach 1914-1918 i w 1920 roku oddało życie 52 mieszkańców. Na ich cześć w 1929 roku odsłonięto pamiątkową tablicę z nazwiskami poległych.

Kosciom

Kościół parafialny pw. NMP.
Szkaplerznej (fot.1)

Uroczystej konsekracji kościoła dokonał 4 września 1936 roku ordynariusz tarnowski ksiądz biskup Franciszek Lisowski. Starszy już ksiądz prałat Siemieński przygnieciony wiekiem i chorobą nie mógł brać czynnego udziału w tych uroczystościach cieszył się jednak ogromnie. Że najważniejsze i najtrudniejsze dzieło jego życia rozpoczęte 26 lat temu zostało wykonane i uroczystym aktem konsekracji ukończone. Budowa nowego kościoła jest uważana za największe dzieło księdza proboszcza Aleksandra Siemieńskiego. Aby ułatwić naukę dzieciom ze Świniogóry utworzono tam drugą szkołę eksponowaną, pierwsza była u Sióstr Służebniczek. W roku 1926 Szkołę główną połączono ze szkołą w Ochronce Sióstr Służebniczek, tworząc szkołę powszechną a szkoła na Świniogórze stała się szkołą numer 2. W 1934 roku z powodu braku miejsca w szkole dzieci uczyły się również w tak zwanej "dziadarni", był to dom dla ubogich. Szynwałd w tym okresie był wsią rozwojową, to właśnie za proboszczowania księdza Aleksandra Siemieńskiego miejscowość najlepiej rozwijała się gospodarczo i moralnie.

Szynwałd w czasach II wojny światowej, po wybuchu wojny z Niemcami w 1939 roku władze wojskowe ogłosiły mobilizację, mężczyźni zdolni do służby wojskowej musieli schronić się na wschodzie przed frontem niemieckim. Prawie wszyscy młodzi mężczyźni opuścili wieś by wstąpić w szeregi Wojska Polskiego, okupanci weszli do Szynwałdu 7 września od strony Ryglic w kolumnach zmotoryzowanych. W 1940 roku na wiosnę Niemcy przeprowadzili spis rolny i ludności, na jego podstawie ustalono wielkość obowiązkowych dostaw mięsa i zboża dla okupanta z poszczególnych gospodarstw. Spis miał też na celu ustalenie ilu mieszkańców można było wysłać na roboty przymusowe do Niemiec, przez okres wojny zostało wywiezionych około 25 osób. W kwietniu 1940 roku w Katyniu zostali zamordowani przez Rosjan por. Galus Franciszek, kpt. Prokop Antoni i kpt. Prokop Franciszek. Oraz pochodzący z Szynwałdu T. Sławiński z Policji Państwowej, zamordowano go w Twerze w siedzibie NKWD i został pochowany w Miednoje. Folwark zajęli okupanci i pilnowali upraw na polach które były przeznaczone dla wojska Niemieckiego. Działania konspiracyjne zostały rozpoczęte na wiosnę w 1941 roku, powstał wtedy pluton "Szymek" czyli Szynwałd pod dowództwem Kazimierza Smolenia. Jego zastępcom i dowódcą I drużyny został Władysław Smoleń, natomiast dowódcą II drużyny został Józef Kantor a III drużyny Stanisław Micek. Działał wtedy również pluton piechoty składający się z trzech jednostek strzeleckich po 18 ludzi w sumie około 80 żołnierzy AK. Utworzono też na wypadek powstania drużynę Służby Ochrony Powstania która miała pilnować porządku we wsi, dowodził nią Jan Kusek. Wiosną 1943 roku w wyniku nieporozumienia między Władysławem Jopem i K. i W. Smoleniami a Wojciechem Mąciorem, został wydany wyrok śmierci na Wojciecha Mąciora. Wyrok wydał podziemny sąd wojskowy Armii Krajowej, został on wykonany w Szynwałdzie przez grupę egzekucyjną. W Szynwałdzie aby nie narażać ludności cywilnej na odwet ze strony Niemców nie prowadzono akcji zaczepnych ale za to były prowadzone rozpoznania i szkolenia żołnierzy.

Pomnik7m

Pomnik upamiętniający poległych
w czasie I i II
wojny światowej (fot.2)

Po wybuchu powstania pluton "Szymek" i inne jednostki mieli za zadanie zdobycie magazynów wojskowych w Tarnowie. Na terenie Szynwałdu przeprowadzono kilka mniejszych ataków na okupantów, w lipcu 1944 roku gdy zbliżał się front w przysiółku na Kępadłach zebrały się wszystkie placówki żołnierzy wchodzące w skład kompani "Regina". Kompania dołączyła w Machowej do I batalionu 16 pułku piechoty Armii Krajowej Ziemi Tarnowskiej. W Machowej 6 sierpnia 1944 roku żołnierze przeprowadzili atak na dwór w którym brali udział żołnierze z Szynwałdu, następnie była prowadzona walka pod Borkami. Niemcy rozstrzelali w Szynwałdzie 7 września 1944 roku Jana Kuska Stanisława Kopacza i Ludwika Kawę z Trzemesnej. Mieszkańcy wsi pod koniec wojny musieli kopać okopy dla Niemców między innymi w Ładnej, Łękawicy, Łękawce i Skrzyszowie. Nad wsią latały radzieckie samoloty zwiadowcze, a w styczniu 1945 roku sowieci zrzucili trzy bomby lotnicze, nie poczyniły one większych strat. Gdy się Niemcy wycofywali 16 i 17 stycznia zostały wystrzelone pociski artyleryjskie dwa z nich wybuchły nieopodal kościoła, przechodząc armia radziecka pozabierała chłopom konie i krowy. W kościele parafialnym jest umieszczona pamiątkowa tablica z 22 nazwiskami upamiętniająca poległych za ojczyznę w latach 1939-1945. W 2006 roku koło "Zespołu Szkoły Podstawowej nr. 1 i Gimnazjum w Szynwałdzie im. Armii Krajowej" staną pomnik upamiętniający poległych w czasie I i II wojny światowej.

Od 1945 roku Szynwałd był częścią gminy Ryglice, w 1954 roku powstała Gromadzka Rada Narodowa. Głównym źródłem dochodów mieszkańców były gospodarstwa rolne. Warunki życia były bardzo trudne w wyniku wojny budynki były zniszczone a zwierzęta hodowlane zostały zagrabione przez okupantów. Władze komunistyczne zlikwidowały "Szkołę Gospodyń Wiejskich", majątek Sióstr Służebniczek został przejęty, a z pola które posiadały siostry pod koniec 1952 roku założono spółdzielnię produkcyjną. Lecz w wyniku niegospodarności i marnotrawstwa została już w pod koniec 1956 roku rozwiązana. W latach 1947-1949 u Sióstr Służebniczek działał punkt PCK do czasu rozwiązania "Szkoły Gospodyń Wiejskich", następnie w jego miejsce powstał Ośrodek Zdrowia. Gromadzka Biblioteka Publiczna powstała w 1955 roku mieściła się ona w byłym domu parafialnym, kierowniczką została Maria Szczęch. Punkt Biblioteczny na Świniogórze został otwarty w 1957, jednak został zamknięty w 1998 roku.

   
© ALLROUNDER